Lissabon Blog

Het Portugese museum voor moderne kunst Berardo heeft de tentoonstelling A hundred times Nguyen van de Chileense kunstenaar Alfredo Jaar. De installatie, nog te zien tot 28 augustus werd in 1994 door Jaar gemaakt nadat hij een vluchtelingenkamp bij Hong Kong had bezocht.

Het Portugese museum voor moderne kunst Berardo heeft de tentoonstelling A hundred times Nguyen van de Chileense kunstenaar Alfredo Jaar. De installatie, nog te zien tot 28 augustus werd in 1994 door Jaar gemaakt nadat hij een vluchtelingenkamp bij Hong Kong had bezocht.

Jean Francois Chougnet, de samensteller van het werk, legt uit dat dit kunstwerk van Jaar voor het eerst te zien is Portugal en gekozen is omdat het een mooi beeld geeft van het werk van Jaar. Hij gebruikt altijd ongemakkelijke aspeceten vanuit een complexe wereld die vol tegenstellingen zit.

Het werk A hundred times Nguyen is een installatie die ontstaan is als een fotoalbum met herinneringen. In 1991 bezocht Jaar een vluchtelingenkamp met vluchtelingen uit Vietnam en leerde het kleine meisje Nguyen Thi Thuy kennen. Zijn blik op de onmenselijkheid die kinderen doet leven in deze omstandigheden uitte zich in 1378 foto’s die een ode zijn an kinderen die in dit soort kampen geboren worden of op moeten groeien. Uiteindelijk koos hij een foto die hij 100 keer kopieerde, de foto van Nguyen.

We zien haar rustige kindergezichtje, bijna een vrolijke blik, maar het beeld vangt goed het drama van duizenden kinderen  die met hun ouders moeten vluchten uit conflictgebieden of voor honger, die de tragedie moeten leven al seen paria gezien te worden. Het doel van het kunstwerk is de duizenden onzichtbaren een gezicht te geven, hun pijn te laten zien.

Jaar wordt gezien als  een van de belangrijkste hedendaagse kunstenaars, maar vreemd genoeg is hij in zijn eigen land niet bekend. Hij werkt vaak met politieke thema’s en gebruikt foto’s, documenten en boeken voor zijn installaties die daardoor inhoud en betekenis krijgen.

Jaar werd geboren in Santiago de Chile in 1956 en verhuisde naar Martinique om later terug te keren om architectuur te gaan studeren. In 1981 besloot hij naar New York te gaan en daar begon zijn international carrier. Hij is uitgenodigd voor de opening van de Biënale van Venetië (1986), Documentan 8 (197), Kassel, de Biënale van Sao Paulo, Sydney, etc.

Jaar heeft met zijn realiteitszin altijd een antwoord gehad op vragen over zijn academische achtergrond: Ik weet niet of het door mijn opleiding komt, maar ik ben niet in staat geweest kunst te maken dat geen antwoord is op een werkelijk feit. Ik kan niet anders.

Niemand blijft ongeroerd na het zien van een werk van Jaar. Hij laat ons altijd nadenken over de werkelijkheid, zoals bij A hundred times Nguyen, waarin het gezicht van een kind overbrengt wat duizenden onschuldige kinderen meemaken.

Voor meer informatie: http://www.museuberardo.pt/Files/MCB_AlfredoJaar_2011.pdf

Nancy Guzman

Dit alles kun je zien door de blik van Nguyen bij een bezoek aan het museum. Huur appartementen in Lissabon en bekijk de stad op een andere manier.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Nancy Guzman

Ben je een enorme rock liefhebber? Huur dan appartementen in Lissabon en kom naar Praia Do Meco in Sesimbra waar je drie dagen lang de beste bands kunt zien optreden en waarna je ook nog eens kunt genieten van het heerlijke strand dichtbij het naaldbos.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Bekend als het Grote beest, het Beest 666 of de meest perverse man van de wereld (of andere niet vleiende namen) is hij de auteur van boeken zoals The lost continent, poëzie zoals White stains, fictie zoals Diary of a drug fiend en een heleboel boeken over magie zoals The book of the law uit 1912 waarin hij zijn levensfilosofie verdedigt.

Crowley werd in zijn tijd niet begrepen. Het was een man met een visie, iemand die zijn tijd ver vooruit was en hij kreeg nooit de erkenning die hij verdiende, niet als dichter en niet als schrijver.

Hij was de zoon van een Engelse multimiljonair en vanaf jonge leeftijd al werd hij lid van verschillende broederschappen die zich bezig hielden met ceremoniële magie en occultisme, zoals de Hermetic order of the golden dawn waar hij schrijvers ontmoette als Bram Stoker, Arthur Machen of William butler Yeats. Gedurende deze tijd publiceerde Crowley in het tijdschrift The equinox. Leter werd hij lid van Ordo Templi Orientis. Bij deze Orde werd de wet van Thelema toegepast, waarbij het gaat om ‘wat u wilt’. Deze doctrine begon in de zestiende eeuw door François Rabelais, en gepopulariseerd en bijgewerkt door onze grote magiër en schrijver. Hij trad al jong toe tot de wereld van de tantra, het occultisme en esoterisme

Op Sicilië, in Cefalù stichtte de abdij van Thelema. Tegenwoordig grotendeels verwoest en verlaten, maar we kunnen nog steeds genieten van enkele van zijn schilderijen (geïnspireerd door Gauguin, wie hij ook bewonderde) en de kamers waar ze hun riten uitgevoerd. Het is een bedevaartsoord voor zijn fans, ondanks het feit dat de eilanders nooit hun aanwezigheid hebben aanvaard. Deze abdij was ook een plaats voor seksuele vrijheid, experimenteren met alle soorten drugs, meditatie, een mengsel van oosterse en westerse religies. En Crowley werd gehaat, omdat er werd gezegd dat hij zwarte magie uitvoerde waarbij kinderen geofferd werden, hij biseksualiteit beoefende en experimenteerde met drugs. Maar hoewel deze laatste twee veronderstellingen waar zijn, heeft niemand ooit kunnen bewijzen dat er mensen geofferd werden ookal stonden veel van zijn tegenstanders en vijanden te popelen om dit aan te tonen.

Een van de andere personen die van grote invloed waren op het leven van Crowley, was Pessoa. Een andere aanhanger van het occulte met wie hij een jarenlange correspondentie voerde. In 1930 ging Crowley naar Lissabon om de dichter en schrijver te ontmoeten. Berucht is de simulering van zelfmoord die Vrowley deed in Pessoa, Boca do Inferno, vlakbij Sintra. Er is daar nog steeds een gedenkteken te zien om ons hieraan te herinneren, aan dat wat voor hen een provocerende grap was.

Er is niet een specifiek land dat we aan Crowley kunnen verbinden, maar het Portugese landschap rondom Lissabon was een perfecte plaats om te ontwikkelen wat we tegenwoordig ‘performance’ kunst noemen.

Ara

Lissabon en Portugal zijn altijd vol geweest van magie en het is dan ook niet raar dat iemand als Crowley zich liet verleiden door deze stad en omgeving. Het is een stad waar je geweest moet zijn, huur dus pensions in Lissabon

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Ken je de band de Divinyls nog, die eind jaren tachtig, begin jaren negentig populair was? Ze hadden een sexy nummer dat maar in je hoofd bleef zitten. Het heet I touch myself en de tekst luidt: I don’t want anyone else, when I think about you, I touch myself.

Ik was destijds een tiener en ik herinner me dat ik gefascineerd was door het onderwerp. Als ik het nummer hoorde, moest ik gewoon dansen, het daagde me uit en ik voelde me sexy. Uiteraard kon ik de tekst niet helemaal vertalen of begrijpen. De band in kwestie is al jaren geleden uit elkaar gegaan, maar het nummer is nog steeds te horen, vooral vanwege het onderwerp: masturbatie. En waarom heb ik het eigenlijk over de Divinyls? Omdat voor die tijd het onderwerp nog steeds taboe was, mensen voelden zich er ongemakkelijk bij. Maar het is belangrijk voor onze gezondheid, zowel mentaal als fysiek en door flink zelf te oefenen leren we onszelf kennen en houden we meer van onszelf. Heel belangrijk voor een gezond seksleven.

En hoe werkt dat oefenen dan in ons voordeel? Ten eerste moeten we af van onze schuldgevoelens en terughoudendheid die ons zijn ingegeven door religie. Het eerste wat we ons moeten realiseren is dat masturberen de weg vrijmaakt voor een goed seksleven. Je leert de erotiek van je eigen lichaam kennen en dan bedoel ik niet alleen de genitaliën. Het houdt ons seksuele systeem in orde, het ontspant en helpt tegen stress. Ook versterkt het ons zenuwstelsel en of dat nog niet genoeg is, is het ook goed voor onze eigenwaarde en seksuele onafhankelijkheid – we houden van onszelf en dat geeft veiligheid in onze sociale relaties.

Ons lichaam is een universum dat ontdekt moet worden, een wereld om te verkennen en zoals mijn vriendin van de Divinyls al zei: I love myself. Geniet!



Luz Obscura

Om van jezelf te kunnen houden, moet je eerst van jezelf leren houden. Een wat cliché gezegde, maar wel de waarheid. Probeer het eens tijdens een ontspannen vakantie. Wat zou je denken van het huren van pensions in Lissabon . Laat de schoonheid van de stad je inspireren tot zelfverkenning.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Als we door de straten van Barcelona banjeren zullen we op verschillende plekken gedesorienteerde teksten vinden op de talloze afvalvoorwerpen door de gehele stad. “Kunst is afval” zul je op bijv. een kapotte deur lezen of op een weggegooide boekenplank op straat en je zult je dan afvragen wat deze auteur hiermee bedoeld. Zou een voorbijganger dit er snel hebben opgeschreven of hebben we hier te maken met één of ander kunstwerk met een speciale boodschap? Je zult je dit blijven afvragen todat je meerdere voorwerpen of vuilniszakken tegenkomst met dezelfde opdruk op verschillende plekken in de stad waarna je zult begrijpen dat er hier sprake is van een specifiek project. Door de inwoners van de stad te ondervragen zul je er achter komen dat de auteur van dit project de Spaanse kunstenaar Francisco de Pajaro is. (www.fransiscodepajaro.net)

De pajaro werd in 1970 geboren in Zafra, de provincie van Badajoz. Hij begon met schilderen toen hij nog een kind was door lokalen te decoreren totdat hij in 1994 aan de Escuela de Artes y Oficios Artisticos in Merida ging studeren, waar hij anderhalf jaar heeft gestudeerd voordat hij de school verliet en terugging naar zijn geboortestad waar hij zijn eerste werkatelier huurde en zich aan de schilderkunst begon te wijden. Hij haalde zijn inspiratie uit het surrealisme en het cubisme waarbij hij Francis Bacon en Pablo Picasso als voorbeeld nam. Zijn eerste inividuele expositie vond plaats in de galerij van de bank la Caja de Ahorros in Badajoz. Na een tragisch ongeluk waarbij een colega van hem om het leven kwam, besloot hij de vennootschap “Rotuletto” (gewijd aan corporatieve en interieur design) te verlaten en zich volledig aan de schilderkunst te wijden. Hij woonde twee jaar in Londen waar hij twee inividuele exposities realiseerde in onafhankelijke ruimtes waarna hij zich permanent in Barcelona vestigde waar hij de stimulans vond om zijn werken te voltooien.

“Kunst is afval” is de ode aan de kunst die betrekking heeft op al zijn werken. Het is een duidelijke slogan die een breed thema aanduidt en voortdurend wordt besproken in de wereld van de hedendaagse kunst. We hebben hier ongetwijfeld te maken met een sterke kritiek op de institutionalisering van kunst die deze kunstwerken verwijderd van het allerdaagse leven en ze te introduceren aan een andere wereld, een elitaire wereld die de kunst als iets auratisch en onbereikbaars ziet en waar de zogenaamde elite niet langer wordt onderscheiden door zijn koopkracht maar door zijn vermeende exclusieve kennis die de toegang tot zijn werken mogelijk maakt en u deze laat begrijpen en waarderen. Fransisco de Pajaro wil ons helpen herinneren dat kunst geen voorwerp op zich is maar al datgene wat we om ons heen vinden. Dit is een positieve boodschap die ons aanzet om onze visie te ontwikkelen en om verder te kijken dan onze neus lang is als we het hebben over de schoonheid op allerlei gebieden, hoe absurd ook, inclusief bij afval.

menschauser

Mocht je een kunstliefhebber zijn, raden we je aan om pensions in Barcelona te huren van waaruit je op je gemak heel Barcelona kunt rondbanjeren op zoek naar aanwijzingen en werken van deze kunstenaar.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Heb je die kleine apparaatjes naast de pakjes condooms ook al zien hangen in de supermarkt ? Als je geen grote fan bent van seksspeeltjes, denk je misschien dat het een nieuwe soort moderne flessenopeners is, maar neen.

Het zijn eigenlijk penisringen en die hebben een tweeledig doel. ten eerste verhogen ze de erectietijd en ten tweede vertragen ze de ejaculatie zodat je orgasme intenser is. Deze kleine gadgets bestaan in allerlei variaties, van de klassieke wegwerpring tot de meest uitgebreide designs en materialen. Het belangrijkste element is uiteraard dat je je maat juist inschat.

Minder eenvoudig, maar effectiever zijn de modelletjes met een vibrator om de clitoris van de vrouw te stimuleren, zodat zij dan weer sneller tot een orgasme komen.

mia1603

Tijdens de feesten in Lissabon, zal je penisring zeker en vast van pas komen. Verleg je grenzen en ontdek de magie van Portugal als je pensions in Lissabon huurt.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

De toekomst van de mensheid hangt in hoge mate af van hoe wij omgaan met onze omgeving. Deze symbiotische relatie met de bomen, planten, bloemen en schimmels moet wel van unieke aard zijn, want het is deze fundamentele structuur die de groei en ontwikkeling van leven op onze planeet mogelijk maakt. De Botanische Tuin van Lissabon is met stip één van de heerlijkste plaatsen in de stad, waar het verbond tussen de mens en de natuur zich van haar beste kant laat zien.

Met de aanleg in het gebied van de tuin werd begonnen in de 19^e eeuw, om precies te zijn in 1873. Maar de tuin werd pas vijf jaar later geopend, omdat de geplante bomen en planten eerst de tijd moesten krijgen om een beetje te groeien. De tuin is altijd een zeer belangrijke plaats voor de plantkunde geweest, want het is een uniek gebied om onderzoek naar de omgeving en het milieu te doen. Ook ten tijden van de aanleg, bijna twee eeuwen geleden, was de Monte Olivete, waar de tuin zich bevindt, al een plek waar planten bestudeerd werden, voornamelijk door de Jezuïtische academie, die daar destijds gevestigd was. Dat was al zo sinds de 17de eeuw.

De tuin bevat één van de grootste collecties plantkundig erfgoed in Portugal. Eén van de belangrijkste kenmerken van de tuin en zijn verzameling is dat hij tot stand kwam tijdens de periode dat Portugal de meest uitgebreide koloniale heerschappij in West-Europa voerde, over een gebied dat zich uitstrekte van Afrika tot het Verre Oosten. Dit feit was bijzonder belangrijk voor het verzamelen van een substantiële diversiteit aan soorten. Tegelijkertijd heeft Lissabon altijd een subtropisch klimaat gehad, met gematigde temperaturen die nooit extreme waarden bereiken. Dit heeft in belangrijke mate bijgedragen aan de gunstige ontwikkeling en groei van alle geplante soorten.

Eén van de meest interessante verzamelingen in de tuin is die van de palmboom, met soorten van alle continenten. Sommige van de hier aanwezige bomen zijn bijna uitgestorven in de natuur en zijn alleen nog maar te zien in botanische tuinen. Het merendeel van de verzameling in de tuin van Lissabon komt uit Zuid-Amerika en landen als Australië, China, Japan en Nieuw-Zeeland.

De Botanische Tuin is niet alleen een plek om te genieten van je vrije tijd of een wandeling met je familie, er worden ook onderwijsprogramma’s ontwikkeld (voor alle leeftijden, in samenwerking met scholen, musea en andere instellingen) over de relatie van de mens met zijn omgeving en over wat er moet gebeuren om deze zo goed mogelijk te beschermen. Het belangrijkste doel blijft om de belangstelling van mensen te stimuleren en kinderen en jeugd de kans te geven dicht bij de natuur te zijn. Het onderwijs draagt op die manier bij aan respect voor de natuur en laat zien dat onze omgeving, de bomen en groene gebieden, beschermd moeten worden, zodat de menselijke soort uiteindelijk kan overleven.

Als je meer wilt weten over de tuin, bezoek dan de website (alleen in het Portugees): http://www.jb.ul.pt/

thecultureman

Zorg eerst een goed pensions in Lissabon voordat je deze unieke Botanische Tuin gaat bezoeken. Na een lange wandeling door deze tuin wil je vast graag een dutje doen of een nacht heerlijk slapen.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Seks is iets wat ons niet alleen langer doet leven en intens plezier geeft, dat staat buiten kijf. Maar is het je wel eens opgevallen dat bepaalde scenes in films zo vaak herhaald worden dat ze nu onderdeel zijn van onze collectieve erotische fantasie? Zoals seks op het strand bijvoorbeeld, de lift, de douche. Maar kun je op die plekken eigenlijk wel echt genieten? Laten we eens wat van die scenes verder bekijken en bedenken hoe date r in het echte leven aan toe zou gaan.

In de film Lucia y el sexo zit een erg erotische scene waarin de hoofdpersonen seks hebben in de zee, ‘s nachts. Het lijkt een perfect plaatje, maar je moet wel een paar dingen in ogenschouw nemen. Ten eerste, als de temperatuur van het water laag is, zal het moeilijk zijn een erectie te houden. Je zal dus snel moeten zijn, en of de vrouw daar nou zoveel plezier aan beleeft? Mocht het water warm genoeg zijn en en beide partijen voelen zich op hun gemak, dan is er het probleem van stroefheid – geldt ook voor zwembaden. Het zal dus allemaal snel moeten gebeuren. Een beter idée zou zijn om te beginnen in het water en het af te maken op nat zand – droog zand is niet aan te raden.

Er is al veel gesproken over de douchescène tussen Angelina Jolie en Johnny Depp in The Tourist. Ze stonden er beiden op dat die eruit zou worden geknipt. De douche is zeker een geode plaats voor seks, alleen bedenk wel een paar dingen. Als je haar optilt loop je het gevaar uit te glijden en misschien wel iets te breken – je botten bijvoorbeeld. Je kun took niet op de kraan leunen, omdat die op het gewicht niet berekend is. Het beste standje is als de vrouw wordt ondersteund door de muur. Een tip: zet de douche uit en pas aan op het moment supreme.

In Match point, de film van Woody Allen, zien we Scarlett Johansson en Jonathan Rhys-Meyers genieten van seks in een maisveld, in de regen. Op het witte doek ziet het er allemaal erg passioneel uit, maar in het echt is het toch niet zo comfortable. Zelfs al zou het niet regenen, dan wemelt het er van de insecten. Een beter idee is he tom steun te zoeken bij een boom.

Miruton

Onthoud gewoon dat alles op het gebied van seks kan, zolang beide partners er maar mee instemmen en er plezier in hebben. Huur pensions in Lissabon en geniet van je partner in een comfortabele omgeving.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Het lijkt duidelijk dat wij ooit dit ruimteschip, namelijk onze planeet, moeten verlaten om te gaan leven in andere wereld rond andere sterren, als de soort tenminste doorgaat met overleven. Misschien gaan we naar de geheimzinnige en veelbelovende planeet Gliese 581g, ook wel Zarmina genaamd, waar de Amerikanen veel vertrouwen in hebben, ondanks de terughoudendheid in Europa (waar het bestaan van de planeet zelfs ontkend wordt).

De afstand van deze planeet van de ster waar hij omheen draait, Gliese 581, zou ervoor kunnen zorgen dat er voldoende straling aanwezig is om vloeibaar water aan de oppervlakte te hebben. Volgens Steven Vogt, hoofd van dit onderzoek aan de Universiteit van Californië in Santa Cruz, betekent dit een kans van 100% op overleven.

Een extra argument bij deze gegevens is dat de gemiddelde temperatuur op een nogal heterogene manier varieert tussen -31º C en -12º C: alsof één van de twee helften van de planeet permanent verlicht wordt, terwijl de andere altijd in het donker verkeert. Dit fenomeen zorgt voor thermische stabiliteit en creëert de voorwaarden voor een zeer prettig leven, juist omdat op de grens tussen beide helften, die de naam “terminator” heeft gekregen, een atmosfeer heerst waarin het mogelijk is een broeikaseffect te realiseren met een maximale temperatuur van 21º C.

Dit grensgebied zou echter geen klein gebiedje zijn, als we de afmetingen van Zarmina in beschouwing nemen. Geschat wordt dat de massa 3 tot 4 keer groter is dan die van de aarde, met een straal van 1,2 tot 1,5 zo groot.

Het optimisme van de experts aan de Universiteit van Californië in Santa Cruz brengt hen ertoe om op basis van hun waarnemingen te denken dat exoplaneten die geschikt zijn voor bewoning vaker voorkomen in het heelal. Het aantal planeten met de hiertoe noodzakelijke kenmerken wordt geschat op 10 tot 20% van alle planeten in de Melkweg, dat zijn dus tienduizenden miljoenen van dit soort omgevingen.

Het probleem is natuurlijk hoe we op deze plaatsen moeten komen, zelfs als we zekerheid zouden hebben over hun bestaan. Zarmina of Gliese 581g is slechts 20 lichtjaren verwijderd van de aarde, kosmisch uitgedrukt een onbeduidende afstand, maar is vooralsnog volledig onbereikbaar. Maar zelfs wanneer wij ooit andere planeten zouden koloniseren, waar astrofysici van overtuigd lijken te zijn, dan zou het natuurlijk een probleem zijn om weer naar de aarde terug te keren. Toen onze voorouders de zeeën verlieten om op het land te gaan leven betaalden zij een prijs die als resultaat had dat zij zodanig muteerden dat zij nooit meer onder water konden ademen. Op vergelijkbare wijze zullen onze morfologische eigenschappen bij een verhuizing in de ruimte onderworpen worden aan een gevoelige transformatie, waardoor wij ons, tenzij het om een kort tripje zou gaan naar een vergelijkbare locatie, niet meer kunnen aanpassen aan de zwaartekracht en de andere atmosferische omstandigheden van de aarde.

Gelukkig wordt onze kosmische dorst gestild door een bezoek aan uitzonderlijke plaatsen, zoals het Grote Planetarium Calouste Gulbenkian in de Portugese hoofdstad. Voor meer informatie: http://planetario.marinha.pt/PT/Pages/Planetario.aspx

Paul Oilzum

Het is een buitengewone plaats die ons er op indringende wijze aan herinnert dat wij niets anders zijn dan sterrenstof. Je kunt er maar beter heengaan wanneer je één van de appartementen in Lissabon huurt.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Er zijn bepaalde begraafplaatsen die toeristische trekpleisters zijn geworden vanwege hun architectuur (zoals de Cemeterio Monumental in Buenos Aires) of vanwege de beroemde mensen die er begraven liggen (zoals Père Lachaise in Parijs) en die tevens een pelgrimsoord zijn geworden voor fans en andere belangstellenden.

In het westelijke deel van Lissabon, in de wijk (“freguesia”) Prazeres, vlakbij de Campo de Ourique, ligt een begraafplaats die beide bovengenoemde elementen combineert en tevens de grootste is in de stad: de “Begraafplaats van Prazeres” (dat “plezier” betekent). Prazeres was ooit een rijk district en de begraafplaats laat dit op grandioze en monumentale wijze zien: het wemelt er van de kunstwerken (vooral beelden en architectuur) uit de vorige eeuw, vervaardigd uit hoogwaardige materialen. Als je door de verschillende secties wandelt (die veel op straten lijken) vergeet je gemakkelijk dat je je op een begraafplaats bevindt: de meeste graven lijken net kleine huisjes, met deuren en ramen, en er heerst een gezellige, huiselijke sfeer. Ook zijn er schitterende uitzichten op de Taag en de 25^e aprilbrug. 

De plek heeft een nogal vreemde geschiedenis, omdat hij is aangelegd in 1833, toen er te weinig plaats was om de honderden slachtoffers van de toen heersende cholera-epidemie te begraven. Dus de associatie tussen het ontstaan van de begraafplaats en genotzuchtig plezier is minder gepast. Toch is het een plaats van grote historische en artistieke waarde en er is zelfs een speciaal gedeelte, dat de naam “artiestenhoek” heeft gekregen, omdat het altijd culturele figuren, schilders, schrijvers en muzikanten heeft aangetrokken, zoals António Gedeão (dichter, essayist, toneelschrijver en auteur van diverse wetenschappelijke artikelen, die hij echter onder zijn echte naam publiceerde, Rómulo de Carvalho), Cándida Branca Flor (een bekende Portugese zangeres), Mário Cesariny de Vasconcelos (dichter en schilder, en één van de sleutelfiguren van het Portugese surrealisme) en Bernardo Santareno (algemeen beschouwd als de meest invloedrijke toneelschrijver van het land). Een andere bijzonderheid is dat het lichaam van de gevierde Portugese fadozangeres, Amália Rodrigues, onlangs is overgebracht naar het Nationale Pantheon van de Begraafplaats van Prazeres. 

De begraafplaats herbergt ook het “Panteón Palmela”. Deze tempel werd in 1849 gebouwd en is ontworpen door José Cinatti (een architect die tot de vrijmetselaars behoorde) en beelden die gemaakt zijn door Canova, Teixeira Lopez en Camels.

Je kunt op de begraafplaats komen met bus 28 bus vanaf Camposanto. Er zijn rondleidingen voor groepen van 3-15 mensen, sanitaire voorzieningen en een informatiepunt met gedetailleerde plattegrondjes.

menschauser

Als het idee je aanstaat om een wandeling door een spookstad te maken, dan raden we je aan om appartementen in Lissabon te huren en het “Cementerio dos Prazeres” te bezoeken.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op